Το Closing time αποτελεί ένα μέρος συνάντησης για όλους εμάς που θέλουμε να μοιραστούμε αυτό το παράξενο συναίσθημα που μας καταβάλει κάποια μοναχικά βράδυα, όταν κανένα τραγούδι δεν μας κάνει και αναρωτιόμαστε γιατί ενώ έχουμε ίντερνετ, δεν βρίσκουμε να κάνουμε τίποτα σ'αυτό...Γι' αυτό λοιπόν, να δίνουμε το ραντεβού μας μετά τις δώδεκα κάθε βράδυ. Το closing time είναι ολονύχτιο μπαρ, κι αν συναντήσετε παράξενους ανθρώπους, μην φοβηθείτε, όλοι έχουν μια ιστορία για να πουν...

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2012

τοίχοι

Δεν αντέχω
Αυτοί εδώ οι τοίχοι με πνίγουν
Γέρνουν κατά μέσα
Όσο εγώ απλώνω τα χέρια
Κι απλώνω την φωνή μου
Και χάνομαι και χάνεται
Σιωπούν οι τοίχοι
Και θορυβούν με ύποπτη ησυχία
Ύποπτη σαν το αίσθημα μου
Και την φωνή μου που απλώνει
Σε ένα παράξενο χάος
Μακρυά από ομορφιά κι ασχήμια 
Μακρυά από το μέσα κι έξω
Και μοιάζει παράξενος ο φόβος
Μοιάζουν ψεύτικοι οι τοίχοι
Δεν είναι όμως,πέφτουν
Σαν εμένα και σαν την βροχή
Και χάνονται και υψώνονται ξανά
Δεν αντέχω
Αυτοί εδώ οι τοίχοι με πνίγουν
Το αδιαπέραστο του αληθινού
Με τρυπάει και με λυγίζει
Και υψώνομαι και πέφτω
Σαν τους τοίχους κι εγώ
         -Αληθινή


Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2012

Κλισε


Πάντα η επιβεβαίωση του ότι δεν είμαι καλά, -όταν δηλαδή νιώθω αυτό το συνηθισμένο σκουλήκι να μου τρώει τα σωθικά σιγά σιγά- είναι όταν όποια μουσική κι αν αντηχήσει στ’ αυτιά μου, μοιάζει με θόρυβο, και ενώ ο καλλίφωνος τροβαδούρος δίνει τον καλύτερό του εαυτό, εγώ προσπαθώ να καταλάβω για ποιο λόγο θα έπρεπε να απολαμβάνω το τραγούδι του, κι αδιάφορη τον κλείνω. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και τώρα. Το ένα κομμάτι μπαίνει μετά το άλλο και ακριβώς με την ίδια συχνότητα κλείνει. Η γκάμα μεγάλη: από ερωτικά oldies, μέχρι ιαπωνική ηλεκτρονική ψυχεδέλεια. Τίποτα για να συνοδεύσει ως σκηνοθετικό χαλί το μαύρο μου χάλι.

Παύση για τσιγάρο. Χαρτάκι, φίλτρο, καπνός. Το τσιγάρο στα χείλια. Αναπτήρας. Ανάβει. Πρώτη ρουφιξιά.

Συνεχίζω λοιπόν. Η ζωή μου δεν έχει νόημα. Κι ας ξεσηκωθεί όποιος θέλει να μου πει με την σειρά όλα τα κλισέ: η ζωή είναι ωραία, ότι κι αν γίνει θα γίνει για καλό, όλα έχουν το σκοπό τους, όταν κλείνει μια πόρτα ανοίγει ένα παράθυρο  και άλλες ηλιθιότητες που τις ξεχνάει ο καθένας όμως όταν πρόκειται για τον ίδιο. Από την άλλη βέβαια, μπορεί να θεωρηθεί εξίσου κλισέ το «η ζωή μου δεν έχει νόημα». Δεν με νοιάζει όμως. Θα λέω ό,τι θέλω, εντάξει;  Τώρα λοιπόν έρχεται το εύλογο ερώτημα, πως καθορίζεται το αν η ζωή έχει νόημα ή όχι; Κι εγώ θα απαντήσω - χωρίς καμία ντροπή για τον μεταμοντέρνο χαρακτήρα του λόγου μου- ότι είναι υποκειμενικό, και θα μονολογήσω πάνω σ’ αυτή την βάση.  Η ζωή μου θα είχε νόημα, αν είχα πάθος. Πάθος για το ο,τιδήποτε, είτε αυτό είναι έμψυχο ον είτε άψυχο με την μορφή μιας καρέκλας, ενός βιβλίου ή μιας ντουλάπας. Είμαι απλά ένα κινούμενο πράγμα που καταφέρνει και ζει, και περνάει τις μέρες και ζει και απλά υπάρχει.

Παύση για ποτό. Το μπουκάλι με το ουίσκι ανοίγει, το ποτήρι γεμίζει παγάκια. Χύνεται μέσα του το πανέμορφο χρυσό υγρό. Πρώτη γουλιά. Κάψιμο στο λαιμό.




Καμία έμπνευση. Παύση για πάντα


Παρασκευή 6 Απριλίου 2012

Μονόπρακτο


O κόσμος γύρω θεριεύει και ορθώνεται με τόσο πείσμα που στο τέλος πέφτει
Μέσα στην βουή του σμήνους, κάπου κάπου βρίσκεσαι κι εσύ, και προσπαθείς με όλη σου την δύναμη να γίνεις ένα μ’ αυτόν τον –τελικά άηχο- ήχο.
Πάει καιρός από την τελευταία φορά που δεν είχες ανάγκη να βουίζεις κι εσύ εκεί μέσα. Σου αρκούσε ένα μικρό τιτίβισμα που και που – έτσι, για να θυμάσαι πως κι εσύ έχεις φωνή

Όλα είναι ίδια ακόμα – μονάχα στο σκοτάδι όμως, γιατί μόνο τότε όλα παίρνουν μια ενιαία μορφή, δίχως λεπτομέρειες, δίχως ομορφιές και ασχήμιες, μακριά από διαφορετικότητα και αλήθεια. Τότε μόνο μοιάζουν όλα ίδια –αλλά ψεύτικα. Σ’ αρέσει.

Κακά τα ψέμματα, σ’ έχω δει πολλές φορές να εξιτάρεσαι με την εφηβεία του μυαλού σου. Μ’ αυτήν την ανεξήγητη ελευθερία δικαιολογημένων πράξεων που άλλοτε φαίνονται σαν μια μικρή ατομική επανάσταση και άλλοτε σαν αυτοδημιούργητο εμπόδιο του αιώνιου πήγαιν’ έλα σου.

Μην σε τρομάζει η παρακμή. Σε τρομάζει, το βλέπω. Ό,τι και να κάνεις εσύ, αυτό το σμήνος που σου έλεγα πιο πριν θα βάλει στην φωτιά το κεφάλι του για σένα – και για μένα.

Κάποιες φορές, παρατηρώ το βλέμμα σου. Δεν στοχεύω σε κάποιο σκοπό –απλά μ’ αρέσει να μαντεύω σκέψεις. Εσύ δεν με δυσκόλεψες. Όσο κι αν θες να βαφτίζεις τον εαυτό σου ιδιαίτερο και «απ’ αλλού φερμένο» δεν με δυσκόλεψες. Αυτή η επιτακτική ανάγκη σου να ξεχωρίζεις κατέστρεφε πάντοτε οποιαδήποτε διαφορετικότητα και γινόσουν τροφή για ανθρώπους σαν κι εμένα.

Μην στεναχωριέσαι, κι εγώ δεν ξέρω ακόμα τον δρόμο μου. Έχω ξεχάσει ήδη πολλά μονοπάτια που σκεφτόμουνα να πάρω. Όλοι έτσι είμαστε. Και τώρα είναι σαν να προσπαθώ να σου πουλήσω τα δικά μου παλιά όνειρα. Δεν φυτρώνει όμως η ρίζα  του πόθου χωρίς λίγη βροχή. Αυτή η βροχή είναι που δεν μπορώ να σου δώσω. Πρέπει να την ψάξεις αλλού. Όχι σ’ αυτά τα μέρη, να προσέξεις που θα πας.

Αύριο ίσως κι όλα να τελειώσουν, ίσως αύριο σιγά σιγά να αδειάσεις απ’ όλα τα επιχρυσωμένα λόγια που εδώ και χρόνια σαν ένα μικρό εργατικό μυρμήγκι μαζεύεις με ευλάβεια στον πάτο του σκαριού σου. Ίσως τελικά και να είχα άδικο. Ίσως να βάλεις κι εσύ το κεφάλι σου στην φωτιά. Για μένα.



Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011

To ημερολόγιο ενός απελπισμένου ρομαντικού (ή απλά ψώνιου)



Ώρα 18:25, Ημερομηνία 11/11/2011
Κάθομαι σ’ έναν όχι τόσο αναπαυτικό καναπέ. Είναι αντίκα από την δεκαετία του ’40. Υπέροχο σκαλιστό ξύλο, με σκούρο καφέ χρώμα. Για μία ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι στυλ και άνεση πολλές φορές δεν πάνε μαζί. Δεν πειράζει, η ανάγκη μου για άνεση καλύπτεται στην προκειμένη περίπτωση από την υπέροχη καλλιτεχνική παρέμβαση του καναπέ στο δωμάτιο.  Ο φωτισμός είναι απαλός έως ανύπαρκτος και το τζάκι  προσφέρει μια ρομαντική και ζεστή νότα στην ατμόσφαιρα( ή χρησιμοποιείται απλά ως μια οικονομική λύση θέρμανσης έναντι στην οικονομική κρίση). Από το παλιό πικάπ παίζει έναν τζαζ  δίσκο που ανακάλυψα κάποτε σ’ ένα υπόγειο δισκάδικο στο μοναστηράκι. ΨΕΜΜΑ. Μα γιατί προσπαθώ να κοροϊδέψω τον εαυτό μου ότι αυτή την στιγμή κάθομαι στο τέλειο πλάνο ενός νουβέλ βαγκ σκηνοθέτη; Βέβαια πρέπει να παραδεχθώ ότι η ικανότητα μου (και πολλών άλλων απελπισμένων ρομαντικών ή απλά ψώνιων) να μετατρέπω μέσω της φαντασίας το πιο αδιάφορο σκηνικό σε πίνακα ζωγραφικής, μ’ έχει βοηθήσει πολύ στο να αντέξω  πολλές καθημερινές δόσεις ανίας ή ακόμα και ασχήμιας. Ας μην είμαι λοιπόν πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου.  

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011

Το ντουβάρι


Όταν ο χρόνος  τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορεί με τα μακριά του πόδια, χτυπάει πάντα πάνω στο ντουβάρι του τίποτα. Χωρίς τύψεις, χωρίς ντροπή και αμφιβολίες, σκύβω και μαζεύω τα χιλιοσκορπισμένα του κομμάτια από το πάτωμα. Πάντα χάνω μερικά- το βλέμμα μου έχει διδαχθεί να βλέπει μόνο τα μεγάλα- και τα μικρά τα αφήνει χυμένα σε κάποιο μέρος της υπέροχης ανυπαρξίας. Σ’ αυτά λοιπόν τα μέρη, πάντα γνώριζα παράξενους ανθρώπους. Πάντα φοβόμουν την δύναμη του δυνατού και του απροσπέλαστου, το μεγάλο και το ανυπέρβλητο αυτό ντουβάρι που καταφέρνει ακόμα και τον χρόνο να τον διαλύσει, κι αυτός –για τον χρόνο μιλάω- να φύγει με το πρόσωπο κατεβασμένο χαμηλά προς την γη, θρηνώντας για το χαμένο του μεγαλείο. Κάθε φορά που βλέπω την λυπητερή θα έλεγα αποχώρησή του, τον παρομοιάζω με τον θιγμένο εγωισμό ενός γέρου από έναν νέο. Έτσι και ο γέρος, μόλις καταλάβει χάρη σε κάποιο τυχαίο περιστατικό πως τα παλιά μεγαλεία πια περάσαν, κατεβάζει το κεφάλι και προσπαθεί με χίλιους δυο τρόπους να δείξει πως :
-Να!!Τα καταφέρνω ακόμα! Γέλα χρόνε με τα καμώματα σου, δεν έχεις πέσει ακόμα πάνω στο δικό μου ντουβάρι!!
Ο χρόνος τελικά γελάει, αλλά με τα καμώματα του γέρου… Αυτό είναι πάντα το θέμα. Ο χρόνος. Πάντα αυτός κυριαρχεί, μέχρι να χτύπήσει με το κεφάλι του πάνω σ’ αυτόν τον τεράστιο τοίχο που λέγεται τίποτα.  Αυτός, που σαν αφέντης  απλώνει τα μεγάλα του χέρια σαν να προσπαθεί να αδράξει τα πάντα στο πέρασμα του. Είτε αυτό το πάντα είναι  πόνος, είτε είναι χαρά.  Ο αφέντης λοιπόν αυτός είναι ο κυρίαρχος του σύμπαντος. Όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου θα γεννηθείς. Όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου θα πεθάνεις. Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα.
Κάθε φορά που προσπάθησα να νικήσω τον χρόνο, κάθε φορά που του ύψωσα το πιο δυνατό και καλοφτιαγμένο ντουβάρι μπροστά του, αυτός έγινε αιθέρας, έχασε την θεόρατη μορφή του, και πέρασε μέσα του, μην μπορώντας να κάνω τίποτα να το σταματήσω. Κι όλα αυτά για να καταφέρω να κάνω μια στιγμή να διαρκέσει σαν δύο. Άδικος κόπος.
Παράξενα  που είναι τα λόγια. Τόσες λέξεις και δεν μπορώ να βρώ ούτε μία για να περιγράψω ακριβώς την μορφή του χρόνου. Αν ήμουν φυσικός θα μπορούσα να πω ότι ο χρόνος ισούται με t=κάτι επί κάτι αλλά ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τους τύπους. Με κέρδισαν τα πολλά λόγια και ο ρομαντισμός. Ο ρομαντισμός…αχ! ο ρομαντισμός… Πάντα με γοήτευε αυτός ο συνδυασμός έρωτα και θανάτου. Πάντα όταν τον σκέφτομαι νιώθω ότι μυρίζω ξεραμένα τριαντάφυλλα και βρώμικο δέρμα. Δεν ξέρω γιατί αλλά λατρεύω αυτή την μυρωδιά. Αυτή η αίσθηση του χαμένου, η γλυκιά και ταυτόχρονα αβάσταχτη μελαγχολία, βαμμένη με σκούρα κόκκινα χρώματα, με μακριά σγουρά μαλλιά και ένα μαύρο φόρεμα, καθισμένη στον επιβλητικό της θρόνο, και μπροστά της να σφάζονται ερωτευμένες κόρες ενώ έρχονται σε οργασμό απ’ την μαζοχιστική ανάγκη ταπείνωσης.
Ένα δωμάτιο σκοτεινό. Μυρίζει κλεισούρα. Καταλαβαίνεις αμέσως μόλις μπεις, ότι ποτέ δεν έχει ανοιχτεί κάποιο παράθυρο. Οι μυρωδιές πολλές. Άσχημες και ενοχλητικές για τα λεπτεπίλεπτα ρουθούνια. Ένας καναπές. Πάνω ένα σεντόνι γεμάτο ανθρώπινες ουσίες διάφορων ειδών. Σακουλάκια φαγητών, κουτάκια μπύρας, ένα υπέροχο ταλάντευμα ανάμεσα σε λογοτεχνική ομορφιά και απόλυτο ξεπεσμό. Οι τοίχοι άδειοι, δυο τρεις αφίσες μόνο, θυμίζουν πως κάποτε υπήρχε έστω διάθεση να προσπαθήσεις να καρφώσεις στον τοίχο την φάτσα κάποιου τύπου που τώρα δεν σου θυμίζει απολύτως τίποτα. Ένας ενοχλητικός ήχος ακούγεται. Η τηλεόραση ανοιχτή- κανάλι ένα. Διαφημίσεις παίζουν η μία μετά την άλλη. Σ’ όλες, πρωταγωνιστούν χαρούμενες ξανθές και καλοφουσκωμένοι μελαχρινοί. Το φως της τηλεόρασης κάνει τα πάντα να μοιάζουν μοναχικά.(ίσως και όχι)
 Γιατί τα λέω όλα αυτά; Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζω ακριβώς τον λόγο. Απλά έχω ακούσει πως όταν γράφεις ό,τι σου κατεβαίνει, αποκαλύπτεις τι κρύβεις στο υποσυνείδητό σου. Ίσως να προσπαθώ λοιπόν να ανακαλύψω τι κρύβω μέσα μου. Ίσως απλά να μου αρέσει και η ιδέα του να γράφω κάτι χωρίς νόημα και συνέχεια.

Τρίτη 5 Ιουλίου 2011

Βράδυ ανακάλυψης πτώματος


Φυσούσε από τα πρησμένα χείλια της τον καπνό. Μόλις είχε κάνει σεξ. Παρατηρούσε ένα κουνούπι που πετούσε εκνευριστικά μέσα στο δωμάτιο. Πρώτη φορά της φαινόταν ένα στρώμα τόσο άβολο. Είχε και την εντύπωση ότι πιο άσχημη κρεβατοκάμαρα δεν είχε δει. Γενικά, τόσο ανούσια. Δύο κρεβάτια και μια απλώστρα για ρούχα. Τι θα μπορούσε άραγε να δει αλληγορικά σ’ αυτή την απλώστρα; Μάλλον τίποτα, εκτός και αν είχε κρεμασμένα κεφάλια ή χέρια ή γενικότερα κάποιον άνθρωπο. Τότε ναι, θα μπορούσε να την δει λίγο περισσότερο ως μια καλλιτεχνική παρέμβαση στο άδειο δωμάτιο. Εδώ και ώρα ένιωθε και μια βαριά μυρωδιά που δεν μπορούσε να καταλάβει από πού ερχόταν. Μάλλον από τα κρεμασμένα κεφάλια που φανταζόταν στην απλώστρα. 

Ακούμπησε το χέρι της ανάμεσα στα πόδια της. Ένιωσε ότι δεν της ανήκει αυτό που καθόταν κρυμμένο ανάμεσά τους. Αναρωτήθηκε για μια στιγμή αν ήταν φτιαγμένο για να υπακούει στις διαταγές του αφέντη του. Την είχε απογοητεύσει απόψε.
Σηκώθηκε από το κρεβάτι και μάζεψε τα ρούχα της από το βρώμικο πάτωμα, πιάνοντας την μέση της σαν γριά που μαζεύει χόρτα. Άρχισε να ντύνεται γρήγορα και ανοίγοντας την πόρτα όσο πιο σιγά μπορούσε γλίστρησε έξω από το δωμάτιο. Αυτός είχε πάει στην τουαλέτα να πλυθεί και για μια στιγμή ευχήθηκε να έχει πνιγεί μες στην μπανιέρα.
« Που πας;» την ρώτησε ξαφνιασμένος όταν την είδε και όταν τον είδε κι αυτή απογοητευμένη που τελικά  δεν είχε πνιγεί στην μπανιέρα.
« Ε… ε βασικά πρέπει να πάω σπίτι γιατί νομίζω πως… έχω αφήσει το μάτι της κουζίνας ανοιχτό» δεν μπορούσε να σκεφτεί άλλη δικαιολογία..
« Α! εντάξει τότε… να ξαναβρεθούμε, να με πάρεις και τηλέφωνο να μου πεις τι έγινε!»
« Τι έγινε με τι;»
« Με το μάτι της κουζίνας… αν το είχες αφήσει ανοιχτό.»
« Α, ναι το μάτι…καληνύχτα…» Έκλεισε την πόρτα πίσω της και βγήκε στον δρόμο. Ο αέρας μύριζε σαν κάποιος να πέθανε πριν λίγο.